Mirosław Welz, Sen Norwida

Mirosław Welz

SEN NORWIDA

Noc ciemna Norwid późna już godzina

W pustym pokoju zimne kąty straszą

Myśli ulotna jak ciebie zatrzymać

Siądź - nie ulatuj

Śni mu się łąka mgłą paruje trawa

Prowadzi wstążka światła pośród rosy

W jasnej sukience piękna nieznajoma

Rozpuszcza włosy

Nic go nie boli niczego mu nie brak

Nikt się nie śmieje za jego plecami

Wyciąga dłonie żeby kwiaty zerwać

Dla onej pani

Knot się dopala drgnęła śpiąca głowa

Wciąż na wpół  we śnie szuka sennej zjawy

Zniknęła – wróci – na przepadłe poszła

Nie – śni się dalej

…

(dziękuję za nadesłanie)

Mirosław Welz, Moja Piosenka II

Otrzymałem od Autora kolejny wiersz inspirowany twórczością Norwida. I dzielę się.

Moja piosenka (II)

                     Wiecznej Pamięci C.K. Norwida

Do kraju tego gdzie byliśmy jednym

Każdy był ziarnem pośród łanów ziaren

Na chleb powszedni…

Tęskno mi Panie…

          *

Do kraju tego gdzie Twej Matki Imię

Wspólne miłości i wiary wołanie

Jak Ona żywe…

Tęskno mi Panie…

         *

Do kraju tego do słowa i czynu

Ludzi na których stał on jak na skale

Ducha swych synów…

Tęskno mi Panie…

          *

Tęskno mi jeszcze na mej ścieżce czasu

Do żaru ognia którym zapalane

Serca nie gasną…

Tęskno mi Panie…

          *

Do kraju tego ułudy marzenia

Choć nie spodoba się wielu to zdanie

Innego nie mam…

Tęskno mi Panie…

          *

Do siebie innym dziś jak tamte kraje

Zmienny i próżny jak człowiek być może

Tęskno mi Panie…

Tęskno mi Boże…